Blijft de PvdA ruilen?

Nieuws

Vanmorgen had ik een spoeddebat over de Wajong, dat is de wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening voor jonggehandicapten. Vorige week heeft minister Donner van Sociale Zaken (CDA) aangegeven dat hij wil bezuinigen op deze regeling, door onder andere de uitkering te verlagen van 75% naar 70% van het minimumloon. D66 wil liever eerst kijken naar andere mogelijkheden dan het verlagen van de uitkering. Waarom bouwen we de Wajongregeling niet om tot een regeling die gericht is op begeleiding bij het vinden van werk, voor diegenen die daartoe nog deels in staat zijn. Maatwerk bieden en jongeren niet op hun achttiende afschrijven, dat lijkt me beter.

Tekenend was dan ook de reactie van mevrouw Hamer van de PvdA. Zij reageerde fel op de uitspraken van minister Donner. Ze zei dat zijn voorstel wat de PvdA betreft onbespreekbaar was. Vanmorgen in het debat was de PvdA bij monde van meneer Spekman al een stuk milder. Hij gaf aan het conflict met Donner over de jonggehandicapten niet op de spits te willen drijven en zei ervan overtuigd te zijn dat de PvdA en het CDA er wel uitkomen. Hij twijfelde niet aan de oprechtheid van Donner. Vanwaar ineens die ommezwaai?

Zou de PvdA de Wajongregeling en het ontslagrecht krijgen in ruil voor langer doorwerken voor het CDA? Klinkt misschien een beetje cynisch, maar daar maakt dit kabinet het zelf naar. Beslissingen over belangrijke onderwerpen, bijvoorbeeld het ontslagrecht of de woningmarkt worden vooruitgeschoven, in de schoenen geschoven van een commissie of worden uitgeruild. De coalitiegenoten rollen van het ene incident in het andere.

Net zoals bij de regeling voor de kinderopvang, die nu weer op de schop moet. Hierover was vorige week een debat. De PvdA, die van gratis kinderopvang een van haar speerpunten maakte tijdens de verkiezingen, gaf tijdens dit debat aan dat bezuinigingen op de kinderopvang onontkoombaar zijn. Maar ook hier geen duidelijkheid over wat er precies gaat gebeuren en hoeveel ouders straks meer kwijt zijn. Wat D66 betreft wordt er niet bezuinigd op de kinderopvang. In 2005 werd een duidelijke richting ingezet: er zou meer kinderopvang komen in Nederland. Daarop dachten sommige vrouwen: dan kan ik wel wat meer gaan werken. Zij hebben inmiddels afspraken gemaakt met hun werkgever. En dan zegt het kabinet: sorry die regeling kunnen we toch niet waar maken. Het CPB heeft al berekend dat het kabinet misschien wel 10.000 vrouwen van de arbeidsmarkt jaagt met deze maatregel. Dus aan de ene kant wil het kabinet dat de arbeidsparticipatie omhoog gaat, terwijl ze aan de andere kant mensen net zo hard weer van de arbeidsmarkt afjagen.

Zoals het er nu naar uitziet houden de coalitiepartijen elkaar in gijzeling, met als gevolg dat de belangrijke beslissingen niet genomen worden. De PvdA benadert nu zelfs al oppositiepartij SP om de samenwerking aan te gaan. Ze willen koffie drinken. Of de problemen daarmee opgelost worden betwijfel ik.

Deel via: