Kamerinbreng: corporate governance

Nieuws

Voorzitter,

Vorig jaar organiseerde deze commissie een hoorzitting en een algemeen overleg over private equity en hedge funds. De conclusie was, wat mij betreft, dat er hier en daar misschien best iets beter georganiseerd kan worden, maar dat er geen enkele reden is voor paniekvoetbal. Geen reden om achter elke boom een vijand te zien. Sterker nog, private equity en hedge funds kunnen bijdragen aan een betere werking van de kapitaalmarkt.

Wie schetst mijn verbazing toen ik gisteren Het Financieele Dagblad opensloeg. Bij CDA-fractievoorzitter Van Geel heeft de blinde paniek toegeslagen. Misschien is hij wel aan reces toe :-)

Hij schrijft over sprinkhaangedrag van private equity funds, hedgefunds en sovereign wealth funds. Met die term hadden we toch al afgerekend? Toenmalig minister Zalm moest de heer Wijn hier destijds al op corrigeren. Volgens mij heeft minister Bos de lijn van zijn voorganger, als het gaat om het gebruik van de term sprinkhanen, gewoon voortgezet. Hoe kwalificeert de minister de terminologie van de heer Van Geel? Vind hij het met mij een vorm van populisme? En is dat het soort populisme waar minister Bos voor staat?

Maar laten we het over de inhoud hebben.

D66 is voor transparantie. Mijn fractie zal serieus, maar ook zeer kritisch, naar het komende wetsvoorstel kijken. Ik ben niet op voorhand tegen de verlaging van de meldingsdrempel naar 3%, wellicht draagt dat ook bij aan de transparantie, maar wij zullen bij de behandeling van het wetsvoorstel nog uitgebreid hierover spreken over de uitvoerbaarheid en de gevolgen voor de administratieve lasten.

Echter, de invoering van een meldingsplicht van intenties van aandeelhouders lijkt mij omslachtig, administratieve rompslomp.

Welk doel dient invoering van een regeling ter identificatie van aandeelhouders? Dat is toch een zaak van de aandeelhouder zelf, zou ik zeggen. En als dat toch gebeurt, hebben deze aandeelhouders toegang tot de gegevens van mede aandeelhouders? En die verhoging van drempelwaarde van 3% voor gebruikmaking van het agenderingsrecht voor de algemene vergadering van aandeelhouders lijkt mij een slecht idee. In de praktijk gaat het bij grote bedrijven al om gigantische bedragen. We moeten het democratisch recht van de kleinere aandeelhouder niet in de kiem smoren.

Over de voorstellen van de heer Van Geel heb ik het maar niet eens. Hij wil geen anoniem geleend stemrecht, oftewel geen empty voting. Aandeelhouders moeten hun intenties kenbaar maken, en Van Geel wil een wettelijke verankering van loyaliteitsdividend en extra stemrecht voor lange termijn aandeelhouders, plus een wettelijke afkoelperiode bij overnames als het bedrijf wordt verkocht of opgesplitst. Wat zal ik er eens van zeggen?

Kenmerk van aandeelhouderschap is dat het anoniem is. Dat je aandelen kunt kopen of verkopen, afhankelijk van je inschatting van de toekomstige koers en het toekomstige dividend. De bevoogdende voorstellen van de heer Van Geel geven blijk van een fundamenteel onbegrip van de werking van het financiële systeem. Ik vraag de minister van Financiën om investeerders, zowel in Nederland als daarbuiten, gerust te stellen door zich te distantiëren van de voorstellen van de heer Van Geel.

Hamers Quota

Ik heb begrepen dat mevrouw Hamer en de heer Kalma tussen de fractievoorzitterverkiezingen door druk werken aan een initiatiefwet voor quota voor vrouwen in topfuncties, waarin zij Noorwegen als voorbeeld zeggen te nemen.

D66 vindt dit geen goed idee. Quota zijn niet effectief en daar is ook bewijs voor: McKinsey concludeert in het rapport Women Matter dat genderdiversiteit niet door quota wordt bevorderd, maar door het monitoren van diversiteitcijfers.

Ik heb ook een vraag aan de PvdA-fractie. In Noorwegen geldt de regel dat bedrijven die niet aan de vereisten voldoen, op last van de rechter worden ontbonden. Wil de PvdA dat ook? Zo ja, hoe moet ik me dat voorstellen? Gaan we Philips ontbinden als dat bedrijf  het vereiste percentage vrouwen aan de top niet haalt? En Unilever? Shell? En wat als je een klein bedrijfje hebt? Kortom, een onuitvoerbaar voorstel.

D66 pleit wel voor transparantie van ondernemingen inzake diversiteitbeleid. Morris Tabaksblat stelt voor om bedrijven volgens het 'comply or explain'-principe te dwingen deze cijfers openbaar te maken. Wij hebben eerder zelf gepleit voor een diversiteitsparagraaf in de jaarverslagen van bedrijven. Of voelt u meer voor een constructie zoals bepleit door Sybilla Dekker: Een vrijwillige maar niet vrijblijvende code op basis waarvan werkgevers zich vastleggen op meetbare doelstellingen voor het aantal vrouwen in de Raad van Bestuur en lagen daaronder. Een monitoringcommissie zou dit kunnen rapporteren en praising en naming in de media.

Maar als de minister echt iets wil doen aan instroom en doorstroom van vrouwen naar topfuncties en alle lagen daaronder, dan moet er echt fundamentele keuzes worden gemaakt.

-          het ontslagrecht moderniseren

-          het ambtenarenrecht afschaffen

-          werkdag flexibiliseren en niet alles tussen 9 en 5 stoppen

-          de dienstverlenende instanties moeten ruimere en/of flexibele openingstijden gelijk aan de winkelsluitingstijden mogelijk maken.

Motie Kortenhorst

Ik maak onderscheid tussen de private sector en (semi) publieke sector als het om beloningen gaat. Als overheid kunnen we regels aan de (semi) publieke sector opleggen, maar de rol van de overheid is beperkt als het gaat om de private sector.

Probleem van bezoldering zou niet bestaan als raad van commissarissen enkel belang van bedrijf en niet van bestuurder vertegenwoordigde; dan zou inmenging van overheid in beloningsstructuur suboptimaal zijn. Aanpassing van beloningsstructuur van buiten af is dan niet de juiste oplossing aangezien het onderliggende probleem dan niet aangepakt is. Het kabinet kan beter onpartijdigheid van raad van commissarissen stimuleren.

De alternatieven naar aanleiding van de motie-Kortenhorst zien er onverstandig uit, bijvoorbeeld het voorstel om bij werknemers met een jaarloon vanaf € 500.000 een werkgeversheffing van 30% in te voeren op excessieve vertrekvergoedingen.

Het betekent in de praktijk een door de overheid opgelegde reductie in vertrekvergoeding. Dit kan leiden, zoals vermeld door de heer Frijns in een artikel in de Volkskrant van 20 december 2007 tot hogere bruto salarissen, vertrek naar buitenland van bedrijven. Ook mogelijk vertrek door topbestuurders, en het wordt moeilijker voor commissarissen om prestatiegericht te belonen, bijvoorbeeld door callopties, en kan zo effectiviteit reduceren.

Deel via: