Kamerinbreng: versoepel het ontslagrecht

Nieuws

woensdag 4 juli 2007

Versoepel het ontslagrecht

De premier weigerde afgelopen dinsdag antwoord te geven op de vraag welk compromis de regering over het ontslagrecht had bereikt. Hij wilde zijn onderhandelingspositie niet in gevaar brengen. Enkele uren later, nog tijdens het debat, vernam de kamer via een ANP-bericht, wat het standpunt van de regering inzake het ontslagrecht is. Dat is toch op zijn minst onbehoorlijk?!

Er blijft echter nog veel onduidelijkheid bestaan. Daarom vraag ik de regering en vooral ook de regeringspartijen wat hun inzet is. Wat moet er wat betreft het ontslagrecht uit de participatietop komen, vraag ik CU, PvdA en CDA.

D66 ziet een flexibeler arbeidsmarkt vooral als een kans voor jongeren, allochtonen en vrouwen.

Ik wil hier één voorbeeld geven om te laten zien dat een hervorming van het ontslagrecht niet alleen voor deze groepen voordelen biedt. Ik ken deze casus uit mijn werkpraktijk als advocaat. En ik kan u veel meer van dit soort voorbeelden voorleggen.

Een man 53 jaar, heeft 25 jaar voor een middelgroot bedrijf gewerkt. Hij wordt ziek. Na 2 jaar wordt hij geschikt geacht voor passend werk. Hij mag niet meer tillen. De werkgever zegt: "Ik heb geen passend werk" en vraagt een vergunning bij het CWI aan om dienstverband op te kunnen zeggen. De man zegt: "Er is wel passend werk," en vraagt met spoed wedertewerkstelling aan bij de kantonrechter. De rechter zegt: "Even CWI-procedure afwachten." Na maanden krijgt de werkgever zijn vergunning. De man zet de procedure bij de rechter voort. En begint ook een bodemprocedure. In de spoedprocedure krijgt hij snel antwoord. De werkgever krijgt gelijk: er is geen passend werk. De man gaat verder met de bodemprocedure. Na diverse processtukken over en weer, komt er een comparitie van partijen. De partijen komen er niet uit. Inmiddels is er meer dan een jaar verstreken. De procedure loopt nog door. Er wordt weer schriftelijk verder geprocedeerd. Uiteindelijk krijgt de werknemer gelijk. De werkgever moet alsnog loon betalen en de werknemer passend werk aanbieden. De werkgever is er niet mee eens en tekent hoger beroep aan. Dat kan ook weer maanden duren. De werknemer raakt gefrustreerd, werkgever ook, maar de procedure gaat door.

Over de kosten van de procedure spreek ik niet eens over.

Bovendien is er niets overgebleven van de onderlinge verstandhouding.

Dit is niet zo maar een voorbeeld. Het staat symbool voor vele zaken die ik ken.

De PvdA en het CDA wil ik een vraag stellen naar aanleiding van deze casus.

Wat is hier sociaal aan? Vraag ik de PvdA.

Wat is hier efficiënt aan? Vraag ik het CDA.

Over de kosten wil ik het niet eens over hebben.

Wordt het geen tijd om afscheid te nemen van het duaal ontslagstelsel. De preventieve ontslagtoets door het CWI moet worden afgeschaft. Het huidige stelsel vertoont weinig sociale trekken, het is te ingewikkeld en leidt tot slepende en psychisch zware conflicten tussen werkgever en werknemer en het is per definitie onrechtvaardig en leidt tot tweedeling op de arbeidsmarkt.

Laten we daarom even de gevestigde belangen en koudwatervrees overstijgen en komen tot een flexibeler arbeidsmarkt.