Opinie: Emancipatie

Nieuws

Gisteren was het weer zo ver. Vrouwen moeten dit en vrouwen moeten dat en zo'n dure studie gedaan maar niet willen werken. Kan er niet meer zo goed tegen dit soort slap ge... denk ik.

De vrouw moet en zal vrij zijn om haar eigen keus te maken en nog beter dat dit ook vanzelfsprekend is.

Maar ja, er moet helaas nog veel gebeuren. Een groot probleem bij het achterblijven van vrouwen op de arbeidsmarkt wordt niet alleen veroorzaakt doordat de maatschappij (lees vooral de man) de vrouw nog steeds het liefst achter het aanrecht ziet, maar ook doordat de kinderopvang nog steeds in de kinderschoenen staat, de voor- tussen en naschoolse opvang niet professioneel is geregeld en onbetaalbaar is. Recent is aangegeven dat de motie van Aartsen/Bos weinig zal bijdragen aan de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt en dus ook de economie. Kwaliteit van je voorzieningen is dus essentieel om ouders de nodige rust te bieden. En daar hangt een prijskaartje aan.

Iedereen roept maar wat, maar wil geen boter bij de vis doen.

De vraag is willen we een optimale arbeidsparticipatie van vrouwen? Zo ja, dan moeten naast de hiervoor genoemde voorzieningen ook de vaste structuren op de arbeidsmarkt worden opgeblazen: de werktijden spelen zich nog steeds af tussen 9 en 5, de dienstverlenende instanties zijn om zichzelf heen georganiseerd en niet om de ouders en kinderen. Je kunt op vrijdagmiddag nergens meer terecht. En dan die antwoordapparaten die haast op ieder tijdstip van de dag zijn te beluisteren. Tenslotte de reïntegratiemarkt die absoluut niet werkt behalve om mensen van het kastje naar de muur te sturen, maar wel miljarden opslorpt. We hebben een circus aan instanties die zich met werk en inkomen bezighouden. Een activeringsloket bij de gemeente om mensen aan het werk te helpen en een op een begeleiding geven is noodzakelijk. Wat mij betreft mag het CWI vandaag nog worden opgedoekt, krijgt het UWV enkel een administratieve taak en worden reïntegratiebedrijven afgerekend op duurzame plaatsingen. En mensen meer gebruik laten maken van persoonsgebonden budgetten. Zeker voor hoog opgeleide vrouwen en mannen werkt dit uitstekend. Extra inspanning is nodig als het gaat om allochtone vrouwen. Het achterblijven van de allochtone vrouwen op de arbeidsmarkt is grotendeels toe te schrijven aan een veel te laag opleidingsniveau. Het opvallende echter is dat 2/3 van de allochtone vrouwen het liefst wel wil werken. Zij hebben dringend taallessen, om- en bijscholing, stageplaatsen en werk nodig en geen halfzachte feelgood gesprekken onder leiding van goed aangepaste voorbeeldmodellen en 'Doe Mee' campagnes. Dat is weggegooid geld.

De vrouwen zelf zijn overigens ook debet aan de positie waarin ze zitten. Een schop onder de kont zou goed doen. We hebben in dit land allerlei wetten op basis waarvan de vrouwen hun rechten kunnen claimen. Ik zou tegen deze vrouwen dan ook zeggen: 'Pak die kansen en pik het niet langer om de laatste in de rij te zijn'. Rechten krijg je niet altijd, die moet je pakken. Wachten op anderen die op de meeste sleutelposities zitten, dan kan je nog lang blijven wachten.

Maar waar het vooral ook om gaat is dat vrouwen zich bewust moeten zijn van het feit dat het hebben van een partner geen garantie is voor een onbezorgde toekomst. Veel vrouwen moeten naar de sociale dienst na een echtscheiding en dan heb ik het niet eens over overlijden van een van de partners. De meeste vrouwen bouwen geen of te weinig pensioen op en ga zo maar door.

Zucht, dus nog veel werk aan de winkel. Pas als we dit allemaal in orde hebben, kunnen we over de vrije keus van vrouwen praten. Vooralsnog is daar geen sprake van. En als het er is dan wordt daar ook moeilijk over gedaan.

Deel via: