Opinie: Op naar de volgende 50

Nieuws

Heel even leek het alsof het Nederlandse nee tegen de Europese Grondwet nooit had geklonken, toen vorige week in een afgeladen Ridderzaal de 50e verjaardag van de Europese Unie werd gevierd. Op het binnenhof wapperden de vlaggen van alle 25 lidstaten, er werd gestrooid met termen als meest succesvolle multilaterale project in de geschiedenis, en er was een hippe modeshow over koeien die het op de beeldschone prinses Europa hadden gemunt.

In alle consternatie zou je haast vergeten dat de gemiddelde Nederlander helemaal niet zo Europafan is, dat de nieuwe ondervoorzitter van de commissie Europese Zaken - SPer Harry van Bommel - in 2005 nog actief campagne voerde tégen Europa, en dat zowel de premier van Luxemburg als oud commissievoorzitter Jacques Delors de van tafel geveegde grondwet als grootste crisis in de geschiedenis van het project hebben bestempeld. Het optimisme van eind vorige eeuw heeft dan ook plaats gemaakt voor euroscepsis, het gevoel dat de kosten-batenanalyse in ons nadeel uitpakt.

Dit zette me aan het denken. Hoe blij ben ik zelf eigenlijk met Europa?

Het eerste wat me te binnen schoot was een studiereis naar Praag die ik heb gemaakt tijdens mijn studietijd. Ik had toen nog geen Nederlands paspoort, wat vlak na de instorting van de Sovjetunie betekende dat ik een visum moest aanvragen. Dagen duurde dat. Bij de Tsjechische grens werd mijn paspoort ingenomen en aandachtig bestudeerd, waarna ik aan een ondervraging werd onderworpen. Op de terugreis herhaalde dit proces, waarvan mijn reisgenoten die allemaal een Nederlands paspoort hadden gevrijwaard werden, zich. Ik herinner me nog goed de vernedering om bij voorbaat als verdachte te worden aangemerkt, te worden gewantrouwd om een document. Bij terugkomst heb ik direct een Nederlands paspoort aangevraagd.

En dan mijn Freiburg avontuur jaren geleden. In het buitenland heb ik namelijk altijd het onprettige gevoel van machteloosheid als er iets fout gaat. Ik ben daarom altijd licht neurotisch om in het buitenland zonder geld te komen zitten. Wat een opluchting was het dan ook om in Freiburg met mijn eigen pinpas gewoon geld uit de muur te kunnen trekken! Het idee overal te kunnen gaan en staan waar je wil, maar tóch beschikking over je centen te hebben zonder met een tas vol contant geld rond te moeten lopen, gaf mij een ongeëvenaard gevoel van vrijheid.

Verworvenheden die voor de Nederlands-Europese staatsburger vanzelfsprekend zijn, maar voor mij, als toenmalig buitenstaander, een verademing bleken.

Op dit moment zijn het vooral de jongeren die volop gebruik maken van de kansen die de EU biedt. De mogelijkheid in het buitenland te studeren wordt meer en meer benut, jongeren interrailen het hele continent door, en stages bij Europees Parlement en Commissie genieten een ongekend populariteit. Het is dan ook geen toeval dat jongeren veel positiever tegenover de EU staan. Volgens onderzoek van het Europa centrum in Den Haag is 57% procent van de jongeren tussen 12 en 19 positief, en 20% zelfs zeer positief over Europa.

Het debat over ons continent mag dan in een impasse verzandt zijn geraakt, onder de jeugd heerst optimisme. En ik moet eerlijk bekennen dat ik een gevoel van trots niet kon onderdrukken toen vorige week twee Airbus A380 vliegtuigen - een juweeltje van Europese samenwerking - in New York en Los Angeles landden. Op naar de volgende 50 jaar dus!

Deel via: